ENERGETYKA, RYNEK ENERGII - CIRE.pl - energetyka zaczyna dzień od CIRERyzyko w obrocie energią
Właścicielem portalu jest ARE S.A.
ARE S.A.

SZUKAJ:



PANEL LOGOWANIA

X
Portal CIRE.PL wykorzystuje mechanizm plików cookies. Jeśli nie chcesz, aby nasz serwer zapisywał na Twoim urządzeniu pliki cookies, zablokuj ich stosowanie w swojej przeglądarce. Szczegóły.


RYZYKO W ODCINKACH

"Ryzyko w obrocie energią" to dział edukacyjny prezentujący podstawową wiedzę związaną z wszelkimi aspektami ryzyka jakie może towarzyszyć obrotowi energią.
Redakcja merytoryczna: dr hab. inż. Ignacy Kaliszewski (Instytut Badań Systemowych Polskiej Akademii Nauk).

Kontrakt Dunajski

Bardzo ciekawym przykładem podejmowanych prób standaryzacji form obrotu towarowego jest tak zwany Kontrakt Dunajski. W roku 1927 delegacje giełd z rejonu centralnej i wschodniej Europy spotkały się w Wiedniu celem ustalenia zasad obrotu pszenicą i kukurydzą. W wyniku ustaleń powstał schemat umowy terminowej zwany właśnie Kontraktem Dunajskim.

W Kontrakcie Dunajskim około połowy warunków kontraktu wymagało każdorazowych uzgodnień pomiędzy stronami umowy. Z pośród elementów transakcji, które były regulowane przez Kontrakt, nie wszystkie zostały poddane pełnej standaryzacji. Kontrakt Dunajski był jednak znaczącym przedsięwzięciem poprzez wyspecyfikowanie takich elementów jak przedmiot transakcji, język kontraktu, sposób transportu, wielkość transakcji, jakość towaru, sposób płatności. Dzięki tym elementom stał on się uznaną formą obrotu towarowego w rejonie centralnej i wschodniej Europy.

Prawdopodobnie ze względu na poziom technologii produkcji w tamtym czasie nie udało się określić standardów ani dla pszenicy ani dla kukurydzy. Każdy kraj oferował swoje tradycyjne gatunki ziarna. Z tego powodu te fragmenty Kontraktu, które odnosiły się do specyfikacji towaru zostawiono puste dla uzupełnienia przez strony transakcji. Kontrakt wymagał jednak określenia lokalnej nazwy gatunku (biała serbska, stara bułgarska, etc.) stanowiącego przedmiot kontraktu. Również rok zbioru podlegał wyspecyfikowaniu.

Podobnie jak przedmiot Kontraktu, również język Kontraktu podlegał uzgodnieniu zgodnie z preferencjami stron. Na wypadek sporu uzgadniano formę oraz język arbitrażu.

Kontrakt Dunajski był bardzo restrykcyjny w sprawach transportu i ta część Kontraktu określała standardy w sposób najbardziej szczegółowy. Jedyną formą transportu dopuszczoną przez Kontrakt Dunajski był rzeczny transport barkami. Jedynym dopuszczonym wyjątkiem był okres zimy, gdy rzeki pokryte były lodem. W takim przypadku dopuszczony był transport koleją.

Standardy Kontraktu Dunajskiego w sposób przejrzysty choć szczegółowy określały wszystkie elementy związane z transportem towaru od sprzedawcy do kupującego. W ten sposób uregulowano: sposób załadunku i rozładunku, postępowanie w przypadku opóźnień, ubezpieczenie frachtu, zróżnicowano postępowanie w przypadku transportu w górę rzeki bądź w dół rzeki.

W okresie funkcjonowania Kontraktu Dunajskiego nie istniała instytucja, która mogłaby spełniać funkcje izby rozrachunkowej dla całego regionu. W rzeczywistości nawet nie wszystkie giełdy reprezentowane na wspomnianym spotkaniu w Wiedniu posiadały własne izby rozrachunkowe. Płatności zatem musiały być organizowane poprzez banki, lub jak to zostało wyrażone w warunkach kontraktu, poprzez "powszechnie uznany duży bank". Praktyka handlowa bardzo szybko ujawniła jakie banki w regionie były preferowane przez zawierających transakcje, tak że te banki mogły być uważane za banki licencjonowane dla obsługi Kontraktu Dunajskiego.

/Ignacy Kaliszewski/

zobacz poprzednie odcinki




cire
©2002-2018
Agencja Rynku Energii S.A.
mobilne cire
IT BCE